“Sabana malang nasib den,” kecek batang karambia ka batang kaladi, “biasonyo baruak nan mamanjek batang den, kini lah jo umang-umang bagai nan ka sato.”
“Sajak bilo umang-umang bisa mamanjek? Bajalan se mainsuik-insuik bantuak itu, kunun kok ka mamanjek. Hebat bana umang-umang kini tuh, kanti?” jawek batang kaladi.
“Kalau masih tagak bantuak kini den tantu umang-umang indak ka bisa mamanjek,” kecek batang karambia tu, “masalahnyo sore beko aden ka ditabang dek urang, lamo-lambek malapuak den lai, ndak ado nan nio ka mamanjek, kecuali umang-umang. Kama kadisuruak an muko den?”
Batang kaladi manyampaian ka batang karambia, indak paralu cameh bana kok indak tagak bantuak biaso. Alah baitu pulo adaik batang kayu, tagak jo rabah hanyo manunggu wakatu, ndak paralu jadi baban pikiran bana. Ado masonyo kuek-padek, ado pulo masonyo lapuak-rarak. Banyak-banyak se badoa, mudah-mudahan batang nan masih kuek dijadikan jembatan, daun nan masih labek dijadikan atok, buah nan jatuah ka darek masih bisa dibaok ka rumah, apopun itu nan penting masih baguno juo dek urang banyak.
Batang karambia sabananyo tahu apo nan disampaikan si batang kaladi. Tapi nan jadi pikiran dek inyo adolah apo nan dulu sempat inyo kecek an ka umang-umang. Katiko inyo masih tagak tinggi, inyo acok manggalak an umang-umang nan bajalan bainsuik-insuik.
“Woi umang-umang, lamo bana wa ang bajalan mang, iko ado karambia tuo nan ka jatuah ha, capek lah ang lewat, atau den impok selah ang lai daripado lamo bana den manunggu?” Baitu kecek si batang karambia dulu ka si umang-umang.
Si umang-umang sabana takuik tabanam ka tanah kalau kanai impok dek karambia tuo, lah tabaliak-tabaliak sarangnyo dan ka ateh-ateh kakinyo dek mancubo balari kancang. Nan si batang karambia samakin manjadi-jadi pulo basorak, “Woooi manga ang baputa-puta di bawah tu, kancang lah saketek lai, dek impok selah ang lai yo?” keceknyo takakah-kakah dek galak.
Kini tamanuang batang karambia, mangana parangai ka umang-umang daulu. Sabanta lai urang ka tibo mambaok kapak gadang ka manabang si batang karambia. Lah habih maso tagak manantang langik, kini lah tibo maso rabah malintang bumi. Malangnyo nasib, tanyato inyo hanyo tabalintang buruak se di tanah, sajangka pun indak dijadikan jembatan.
“Kini bantuak iko selah kanti, nan dulu alah lewat, ndak usah jadi baban pikiran bana, mamintak maaf se ka umang-umang nanti kalau inyo lewat ka siko baliak,” kecek batang kaladi mancubo mananangan. Dek mandanga itu mako baru ka tanang parasaan si batang karambia. Kini ndak ado pintak nan lain, nan inyo tunggu hanyo si umang-umang lewat, handak mamintak maaf dari urek sampai pucuak, dari ujuang sampai ka pangka.
Tapi samakin lamo ditunggu samakin ndak ado tando-tando umang-umang ka lewat. Saparoh batang karambia nan rabah tu lah mulai lapuak. Nan saparoh lai alah hampia digiriak dek kumbang. Kama ko lah umang-umang indak juo tibo, samakin taibo hati batang karambia dek nyo.
“Woi buruang alang manga wa ang nan lewat? Aden lah rabah ndak bisa wa ang inggok lai!” sorak batang karambia ka buruang alang nan baputa-puta tapek di atehnyo.
“Ado salam dari umang-umang!” jawek buruang alang.
Sabana tasirok darah batang karambia dek nyo. Lah batahun-tahun baibo-ibo hati dari pagi sampai malam, kini buruang alah mambaok pasan dari si umang-umang.
“Kok iyo baitu apo pasan umang-umang ka aden? Baa ndak lewat ka siko nyo lai?” tanyo batang karambia sambia basorak.
“Inyo baru tibo di Makah dan dapek kaba kalau wa ang alah rabah dan kini lah mulai lapuak. Inyo bapasan supayo den sampaikan ka wa ang kalau inyo indak pernah berang ka wa ang dan inyo alah memaafkan wa ang salamo ko. Inyo pun mamintak maaf ka waang. Kini inyo sabana basyukur alah tibo di Makah dek lai diansua juo bajalan lambek-lambek.”
Sabana lapang hati batang karambia mandanga kaba dari si buruang alang. “Sajak bilo inyo barangkek ka Makah?” tanyo batang karambia.
“Katiko inyo lewat di siko dulu tu alah jalan ka Makah juo mah, baru kapatang bana sampainyo,” jawek buruang alang. Tamanuang pulo si batang karambia sakali lai. Baitu bana kareh hati umang-umang handak pai ka Makah.
“Samanjak inyo lewat tu parangai den ndak barubah. Dan kini aden alah lapuak sansai. Nan umang-umang alah tibo di Makah. Kironyo ado tujuan iduiknyo salamo ko, sedangkan iduik den sakadar manunggu rabah se nyo. Kok disabuik badan manyasa, baa lah…” kecek si batang karambia maratok dalam hati.
